Marcin Wicha: Proste rzeczy

Wreszcie znalazłam „rozpoznanie” mojej antypatii do krótkiej formy. To spostrzeżenie Orwella z jego pracy w księgarni, które wyłuskał Wicha i przytoczył w jednym z felietonów, ukazujących się przez kilka lat na łamach „Magazynu Świątecznego”, weekendowego wydania „Gazety Wyborczej”. Brzmi to tak: „Przyzwyczajenie się w każdym opowiadaniu do nowych postaci kosztuje ich zbyt dużo wysiłku: lubią zagłębiać się w powieść, która począwszy od drugiego rozdziału, nie wymaga już zastanawiania się”. Nie wypieram się, chociaż jest jednak kilku autorów przy których chce mi się pozastanawiać i wśród nich jest właśnie Marcin Wicha.

To autor, który precyzyjnie używając słów opisuje rzeczywistość, nie nadużywa, jest lapidarny i trafia w punkt. Większość tekstów zgromadzonych w tej książce sprawiła, że oderwałam się na chwilę od codzienności, chociaż one tej zwyczajności dotyczyły. Felietony ukazywały się w latach 2015-2018 i to co nas otaczało w tym okresie jest w nich bardzo widoczne, ale równocześnie autorowi udało się stworzyć teksty ponadczasowe i uniwersalne. Najbardziej bliskie były mi te o książkach i szkole, ale i te dotyczące designu trafiły do mnie, bo przy okazji oswajałam nieznane. Gdyby ktoś kazał mi kilka wyróżnić to chyba byłyby to : „Kabel wolności”, „Smartfony nas uratują”, „Babcia. W poszukiwaniu utraconego samowara”. No, ale to tylko wtedy gdybym musiała, bo prawie wszystkie felietony są interesujące. To taka książka do wielokrotnego czytania i jak większość admiratorów twórczości Wichy zwyczajnie mi smutno, że więcej nie będzie. Ja wiem, że moja sympatia do autora ma też kontekst pozaliteracki. To człowiek z mojej „bańki” i to co poruszało jego, dotyka i mnie. Wyjątkowo pisząc o jego twórczości łatwo przyznać się do swojej niedoskonałości publicznie. Nietrudno mi też wyznać, że mam słabość do prozy Marcina Wichy.

Wicha Marcin. Proste rzeczy. Agora, 2026

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *